Slachtoffers
Naar schatting 1,2 miljoen meisjes werken in India gedwongen in de prostitutie, nergens ter wereld zijn het er zoveel.
Somaly Mam, 45
Somaly was nog erg jong toen haar ouders haar in de steek lieten. Ze kan zich
haar ouders niet meer herinneren. Een pleeggezin zorgde voor haar tot ze 9 jaar oud was. Toen kwam er een man uit een ander dorp die contact zocht met haar pleegouders. Haar pleegmoeder zei dat Somaly met hem mee moest gaan. “Ik noemde hem Grootvader maar ik was meer een soort slaaf voor hem dan een kleinkind. Het leven was erg zwaar. Ik moest hard werken om geld voor hem te verdienen. Zo moest ik bijvoorbeeld water halen voor mensen uit het dorp, die hem daarvoor betaalden. Een keer werd ik verkracht door een man uit het dorp omdat Grootvader een schuld bij hem had”.
Gelukkig was er een familie in het dorp waar ze soms naar toe ging om even te ontsnappen. Maar dat begon Grootvader te irriteren en hij verkocht haar aan een soldaat. “Ik moest met hem trouwen en bij hem wonen. Hij verkrachtte me bijna dagelijks en sloeg me met een lange stok als ik te hard tegenstribbelde. Uiteindelijk kwam Grootvader me weer halen. Hij nam me mee naar de stad en bracht me naar een bordeel.”
Het was ongelooflijk smerig in het bordeel. Ze sliep daar, samen met de andere meisjes, in een klein vies kamertje. In het begin probeerde ze nog te weigeren om met mannen naar bed te gaan. “Maar elke keer werd ik in elkaar geslagen. Soms werd ik in de kelder met slangen gegooid. Dat kon me op een gegeven moment niet meer zoveel schelen. Maar de bewakers gaven steeds ergere straffen. Het ergste vond ik dat ze maden op mijn lichaam legden en in mijn mond stopten. Dat was zo eng dat ik me daarna niet meer durfde te verzetten. Als je niet deed wat ze zeiden, dan kreeg je straf. Meisjes die zwanger werden, kregen een abortus zonder verdoving. Zodra ze weer op hun benen konden staan, moesten ze weer met mannen naar bed.”
Ze heeft geprobeerd weg te lopen bij het bordeel maar ze kwam niet ver. “Iedereen die ik om hulp vroeg zag dat ik een prostituee was. Ik vroeg een lift aan een taxichauffeur, maar hij bracht me direct terug naar het bordeel! Toen begreep ik dat vluchten geen zin had.” Naarmate ze ouder werd, werd ze minder aantrekkelijk voor de mannen die naar het bordeel kwamen. Die hebben namelijk vooral interesse in hele jonge meiden. Uiteindelijk kon ze het bordeel ontvluchten met hulp van een Franse man waar ze later zelfs mee is getrouwd. Inmiddels heeft ze een stichting opgericht die voorlichting geeft over kinderprostitutie en meisjes redt uit bordelen.
Karla Jacinta, 43
Het begon als een normale dag. Karla werd wakker, waste zich, deed haar schooluniform aan en ging de deur uit om naar school te gaan. Na een lange maar leuke schooldag stond Marcelo haar op te wachten. Ze had met hem afgesproken dat ze met hem en zijn vrienden mee mocht naar een café om wat te drinken en te dansen. Ze had er de hele dag naar uitgekeken. Ze stapte bij Marcelo en zijn vrienden in de auto en ze begonnen te rijden. Deze rit zou Karla nooit meer vergeten.
Normaal was Marcelo altijd heel lief voor Karla maar nu was het anders. Ze ging naast hem zitten, maar het leek wel een vreemde. Hij was ijskoud en zei bijna niks, en zijn vrienden kwamen wat gespannen over. Het gaf Karla een naar gevoel, ze voelde dat er iets raars aan de hand was, maar durfde er niet aan toe te geven.
Ze kwamen in de nabijgelegen stad Guadalajara aan. “Gaan we hier naar een café?”, vroeg Karla voorzichtig aan Marcelo. Hij antwoordde kort en geirriteerd: “Dat zie je zo vanzelf.” De auto stopte. Niet bij een café maar bij een gewoon huis. De rillingen liepen Karla over het lijf, ze begon zachtjes te huilen van angst.
Toen ze het pand betraden werd meteen duidelijk wat het was: geen café, geen gewoon huis maar een bordeel! “Daar lieten de jongens me meteen achter, ik heb ze nooit meer gezien. Ik was nog niet van de schrik bekomen of ik werd al door de baas toegeschreeuwd dat ik aan het werk moest. De andere meisjes troostten me wat, maar ze zeiden ook dat ik geen kant op kon en maar beter kon luisteren, want anders...”
“Ik moest 24 uur per dag klaarstaan voor de klanten. Mijn lichaam deed overal pijn en soms kon ik niet stoppen met huilen. Sommige mannen lachten me gewoon uit als ik huilde. Vaak deed ik mijn ogen maar dicht zodat ik niet zag wat ze mij aandeden. Als klanten hierover klaagden werd de baas zo boos op mij. Hij sloeg me in mijn buik, trok aan mijn haar en spuugde in mijn gezicht. Ook hield hij een keer een gloeiende ijzeren staaf tegen mijn rug. Ik heb nog nooit zo’n pijn gehad.” Karla werkte ongeveer een half jaar bij het bordeel toen er drie politieagenten het pand binnen kwamen gelopen. Even hoopte ze dat zij de meisjes kwamen redden. Maar het liep anders. De agenten stonden een tijdje te praten met de baas en daarna gebeurde er iets verschrikkelijks. In plaats van dat de meisjes werden bevrijd, werden ze gedwongen om seks te hebben met de politieagenten. “Ze wisten echt wel dat we minderjarig waren, sommige meisjes waren net 10 jaar! Maar ze deden het toch en gingen daarna gewoon weg. Iedereen was er kapot van. De politieagenten werden gewoon omgekocht. Als zij ons niet redden, wie dan wel?”
Joe-Ann, 36
Joe-Ann werd op haar vijftiende tot over haar oren verliefd op een drieëndertigjarige man. Twee jaar later werkte ze - in totaal zeven jaar - in de prostitutie. Maar aan die vervelende jaren hield ze wel iets moois over: een zoon van inmiddels 9. En die kreeg ze niet samen met haar ex...
Joe-Ann is 14 als ze samen met haar vader vanuit Suriname naar Nederland verhuist. Haar moeder heeft hen voor een andere man verlaten en haar vader heeft losse handjes. Even lijkt haar nieuwe thuisland een belofte op een betere toekomst, maar niets is minder waar.
Het gewelddadige gedrag van Joe-Anns vader komt aan het licht wanneer een klasgenoot riemstrepen op haar rug ziet en een leraar waarschuwt. Ze wordt uit huis geplaatst en belandt in een opvangtehuis. Niet lang daarna ontmoet ze de dertiger die haar vriendje zal worden.
"Ik viel als een blok voor hem; hij was knap, lief en ik hoefde maar te bellen en hij stond er. Uit een onveilig gezin komend, gaf mij dat een veilig gevoel. Maar het bleek schijnveiligheid."
Na twee jaar relatie krijgen ze geldproblemen. "Hij wilde dat ik ging verdienen en bracht me zonder verder overleg naar Groningen waar hij al een kamer betaald had. Ik luisterde naar hem. Bizar eigenlijk, maar ik was jong en gek op hem. Ik dacht dat ik geen keuze had."
"De eerste keer was vreselijk. Maar nadat ik hem het geld gaf en zijn blijdschap zag, was ik het alweer vergeten. Ik begon het al snel als werk te zien. Op een goede dag verdiende ik 1000 euro, wat gelijkstaat aan twintig mannen."
Gedurende zeven jaar werkt Joe-Ann in de prostitutie in verschillende grote steden in Nederland. Ze wisselt tussen achter de ramen staan, seksclubs en privéhuizen. "Als iets minder liep, haalde hij me daar weg en bracht me ergens anders heen."
Maar de verhouding tussen de twee verandert en regelmatig wordt Joe-Ann bont en blauw geslagen. Ze raakte er naar eigen zeggen bijna aan gewend. Als ze weigert seks te hebben met een vriend van hem slaat hij haar in elkaar.
Maar wanneer ze aan hem vertelt dat ze zwanger is, slaat hij door. "Hij schopte me zo hard in mijn buik tot het bloed tussen mijn benen gutste. Het kindje overleed in mijn buik en moest in een kliniek op dezelfde manier weggehaald worden als bij een abortus gebeurt. Vreselijk."
"Ik heb talloze keren geprobeerd bij hem weg te gaan, maar elke keer kwam ik weer bij hem terug. Na de miskraam trok ik het écht niet meer en was het genoeg geweest. Mijn zus heeft me bij hem weggehaald."
"Hij probeerde op alle manieren contact te krijgen. Toen dacht ik dat hij me miste, maar achteraf weet ik dat hij gewoon zijn inkomstenbron kwijt was. Dat besef doet nog steeds zeer."
Inmiddels heeft Joe-Ann een relatie met een klant van haar. "Het is echte liefde tussen ons. Hij kwam anderhalf jaar lang eens in de twee weken langs en langzaam groeide er iets tussen ons. Een paar maanden nadat ik met het werk was gestopt gingen we daten. Inmiddels zijn we elf jaar verder."
Lang dacht Joe-Ann dat ze door de mishandeling geen kinderen meer kon krijgen vanwege haar beschadigde baarmoeder. Gelukkig bleek dat niet waar; alweer negen jaar geleden kreeg ze een zoon. "Ik neem het mijn ex kwalijk dat hij me heeft beroofd van mijn dromen, van de mogelijkheid om te studeren."
"Ik heb mij laten inpalmen, gekozen voor een gevoel van (schijn)veiligheid en geborgenheid. Toch zal ik mijn ex nooit vergeten. Soms denk ik zelfs dat ik ondanks alles nog steeds een beetje van hem houd. Ik vraag me af of dat ooit weggaat."